Aktualności

Zdaje się, że jestem już chyba na dobrej drodze…

27 października

{sobota} 19:00
Brzezinka, leśna baza Instytutu Grotowskiego
Wstęp wolny, obowiązuje rezerwacja miejsc
Przejazd autokarem zapewniony w obie strony. Spotkanie przy Instytucie Grotowskiego (Przejście Żelaźnicze) o godz. 18:00.

fot. Karol Jarek

Ten głos mieszka tu od dwóch tysięcy lat. Zdaje się, że jestem już chyba na dobrej drodze. A przecież w ostatecznym rozrachunku wciąż nie uznaję tego świata, nie przyjmuję go, choć wiem, że istnieje, mimo to nie przyjmuję go wcale”.
Uwertura

Koncert składa się z pieśni zebranych przez Teatr ZAR podczas wypraw do Gruzji, Bułgarii, Grecji, na Sycylię i Korsykę. W wielogłosowe pieśni korsykańskich konfraterni wpleciono bułgarskie, rumuńskie, islandzkie i czeczeńskie wątki muzyczne. Wybrzmią także pieśni liturgiczne z prawosławnej republiki mnichów Atos. Szczególnie ważnym elementem jest muzyka Swanów, zamieszkujących najwyższą część Kaukazu, którzy przechowali w swej tradycji pieśni pogrzebowe zar, sięgające początków naszej ery i stanowiące najstarszą formę wielogłosu w Gruzji – a może na świecie. Zar, od którego grupa wzięła swą nazwę, to esencja tego koncertu.

Prezentowane pieśni są rozszerzoną wersją partytury muzycznej ze spektakli: Uwertura, Cesarskie cięcie. Próby o samobójstwie oraz Anhelli. Wołanie, tworzących zrealizowany w latach 2003–2009 tryptyk Ewangelie dzieciństwa. Jest on kulminacją dziesięcioletnich poszukiwań Teatru ZAR, działającego od 1999 roku. Ewangelie dzieciństwa miały swoją premierę w 2009 roku w Barbican Centre w Londynie, następnie prezentowane były m.in. USA, Hiszpanii, Indiach, Rumunii i we Włoszech. W październiku 2010 roku tryptyk uhonorowany został Wrocławską Nagrodą Teatralną.

Ostatnia taśma we Wrocławiu

28-29 października

{niedziela–poniedziałek} 19:00
Instytut Grotowskiego,
Sala Teatru Laboratorium{niedziela–poniedziałek} 19:00
Język włoski z polskimi napisami
Bilety: 20 PLN

Ostatnia taśma narodziła się z naszej fascynacji beckettowską architekturą ciszy. Obudowanie życia dźwiękiem, otaczanie się dźwiękiem stało się dla nas podstawowym tropem kompozycji spektaklu. W naszej pracy zakładamy, że dźwięk jest wehikułem pamięci, a przez to wehikułem czasu. Ostatnia taśma pozwala nam sprawdzić i uwydatnić przekonanie, że teatr także jest maszyną czasu. W jej centrum zawsze pozostaną cisza lub jej sceniczna namiastka, jaką jest pauza.

Przygotowując inscenizację Ostatniej taśmy, wychodzimy od sytuacji, w której młody aktor nagrywa swój głos, chcąc wykorzystać nagranie w przyszłości, gdy już będzie gotów na zmierzenie się z bohaterem Becketta. Najlepszym sprawdzianem tej gotowości jest próba przywołania Krappa już dziś – i tak przez trzydzieści lat.

Występuje: Alessandro Curti
Reżyseria i inscenizacja: Jarosław Fret
Tekst: Ostatnia taśma Samuela Becketta, w przekładzie na język włoski Carla Fruttera
Język: włoski z polskimi napisami
Producent: Instytut Grotowskiego
Czas trwania: 65 min

 

Nigdy nie słyszałem podobnej ciszy

29 października

Spotkanie z Alessandrem Curtim i Jarosławem Fretem
{poniedziałek} 18:00
Instytut Grotowskiego, Sala Teatru Laboratorium
Wstęp wolny
W języku polskim

"Minęła północ. Nigdy nie słyszałem podobnej ciszy. Jakby ziemia była niezamieszkana."
Samuel Beckett

W sześćdziesiątą rocznicę pierwszego wystawienia Ostatniej taśmy Samuela Becketta rozpoczyna się trzydziestoletni projekt teatralny, o którym opowiedzą jego pomysłodawcy, Alessandro Curti i Jarosław Fret, twórcy spektaklu Ostatnia taśma.

Beckett zainspirowany słuchowiskiem, w którym Patrick Magee czytał fragmenty jego powieści Molloy, postanowił wykorzystać motyw nagrania w swoim najnowszym dziele. W 1958 roku Ostatnia taśma została zaprezentowana jako preludium do Końcówki. „Próbując wgryźć się w świat Krappa, proponujemy, aby przyjął on ciało aktora znacznie młodszego, niż zakładał Beckett…  Aktora, który przygotowuje się do kilku dekad spotkań z Krappem i już dziś nagrywa na taśmę swój głos, poddając się tej przekornej z początku i pociągającej obsesji, na której horyzoncie znajduje się cisza” – piszą w programie spektaklu Alessandro Curti i Jarosław Fret. Zgodnie z założeniem ich projektu przez trzydzieści lat Curti będzie prezentował spektakl Ostatnia taśma.

Twórcy chcieliby zaproponować współpracę aktorom z różnych tradycji teatralnych, tak samo jak oni starających się wniknąć w tekst Becketta, skupionych na poszukiwaniu i zrozumieniu architektury ciszy. Planują przygotować nagrania głosów, spotkania wokół dramatu, wreszcie prezentacje indywidualnych kreacji Ostatniej taśmy.
Praca nad ponownym odczytaniem Ostatniej taśmy towarzyszy projektowi „Back to Beckett”, w ramach którego wystawione zostaną jednoaktówki i sztuki telewizyjne Samuela Becketta w trzydziestą rocznicę jego śmierci w 2019 roku.

Anamnesis - koncert we Wrocławiu

22-23 listopada

22 listopada{czwartek} 20:00
23 listopada{piątek} 19:00
Koncert Teatru ZAR z udziałem zaproszonych gości
Instytut Grotowskiego, Sala Teatru Laboratorium
Bilety: 25 PLN

Koncert pieśni łacińskich, ormiańskich, kurdyjskich, tureckich, perskich, arabskich i gruzińskich oparty jest na partyturze muzycznej kolejnego po "Ewangeliach dzieciństwa" tryptyku Teatr ZAR – zatytułowanego "Anamnesis". W pracy zespołu część muzyczna poprzedza część inscenizacyjną – muzyka staje się budulcem spektaklu powstającego w kilkuletnim procesie. Najczęściej do samego przedstawienia wchodzi materiał skrócony, dramaturgicznie pocięty, dlatego koncert "Anamnesis" będzie niepowtarzalną okazją poznania całej warstwy muzycznej wszystkich części tryptyku, w tym powstającej dopiero trzeciej części "Mojry".

"Nowy tryptyk, którego dwie części już powstały, nosi tytuł "Anamnesis", czyli – gdybym miał to ująć w języku polskim – powiedziałbym Odpominanie rozumiane jako praca pamięci. Pierwsza część, "Armine, Sister", poświęcona jest ludobójstwu i w ogóle pytaniu o możliwość wspomnienia językiem teatru 1,5 mln zamęczonych w południowej Turcji podczas marszów śmierci przez pustynię Ormian. "Medee. O przekraczaniu" – druga część – poświęcona jest tym, którzy giną bezimiennie u brzegów Europy. Mam na myśli uchodźców na Morzu Śródziemnym. Trzecia część, która dopiero powstaje, to "Mojry". Będzie mówiła o desaparecidos, o wymuszonych zniknięciach bez śladu i o tych, najczęściej kobietach, którzy po nich zostają, pamiętając o najbliższych, których życie przecięto. Premiera na przyszłą wiosnę. I te "Mojry" będą – w porównaniu do spektakli, które zrealizowaliśmy wcześniej – całkowicie nieme…"
Jarosław Fret

Na koncercie wystąpią aktorzy Teatru ZAR, wykonujący pieśni łacińskich konfraterni, oraz muzycy z różnych stron świata i tradycji muzycznych: Aram Kerovpyan (Francja), mistrz śpiewu w ormiańskiej katedrze w Paryżu; Fatma Emara (Egipt), śpiewaczka i członkini zespołu Mazaher, kultywującego tradycję zār; Marjan Vahdat (Iran) wykonująca tradycyjne pieśni perskie; Selda Őztűrk (Turcja) wykonująca tradycyjne pieśni weselne, lamenty, pieśni religijne; Murat İçlinalça (Turcja), Ormianin, mistrz śpiewu w kościele św. Grzegorza Oświeciciela w Stambule; Dengbesz Kazo (Turcja), muzyk i pieśniarz wykonujący zarówno popularne kurdyjskie pieśni, jak i własne kompozycje, zgodnie z tradycją dengbeży – opowiadaczy historii.

Koncert Anamnesis w teatrze Bouffes du Nord

12 grudnia

{środa}
godzina 20:30
37 (bis), boulevard de la Chapelle,
75010 Paris

Koncert pieśni ormiańskich, kurdyjskich, tureckich, perskich, arabskich i gruzińskich oparty na partyturze muzycznej spektakli Medee. O przekraczaniu i Armine, Sister oraz Mojry stanowiących części Tryptyku Anamnesis Teatru ZAR. Tytuł Anamnesis z greckiego αναμνησις oznacza wspomnienie lub pamięć przeszłości, odpominianie. Poszczególne części tryptyku poświęcone zostały uchodźcom, bezimiennie ginącym na Morzu Śródziemnym, ludobójstwu Ormian z roku 1915 oraz desaparecidos, wymuszonym porwaniom w Argentynie, Chile, Meksyku.

Podczas koncertu obok aktorów Teatru ZAR wykonujących pieśni łacińskich konfraterni wystąpią także muzycy z różnych stron świata i tradycji muzycznych:
Aram Kerovpyan (Francja)¸ pełniący funkcję mistrza śpiewu w ormiańskiej katedrze w Paryżu, głównym obszarem jego badań stała się muzyka ormiańska, szczególnie system modalnych skal pieśni liturgicznych;Fatma Emara (Egipt) jest śpiewaczką i członkinią zespołu Mazaher, kultywującego tradycję Zār; Marjan Vahdat (Iran), śpiewaczka urodzona w Teheranie, wykonująca tradycyjne pieśni perskie; Selda Őztűrk (Turcja) wykonuje tradycyjne pieśni weselne, lamenty, pieśni religijne; Murat İçlinalça (Turcja), Ormianin, mistrz śpiewu w kościele św. Grzegorza Oświeciciela w Stambule, studiował turecką muzykę ludową w konserwatorium; Dengbesz Kazo (Turcja) muzyk i pieśniarz wykonuje zarówno popularne kurdyjskie pieśni, jak i własne kompozycje, zgodnie z tradycją dengbeszy, opowiadaczy historii.

Więcej informacji i bilety tutaj.

Medee. O przekraczaniu w teatrze Bouffes du Nord

13-15 grudnia

{czwartek, piątek} godzina 20:30
{sobota} godzina 15:30
37 (bis), boulevard de la Chapelle,
75010 Paris

Nie inscenizujemy Eurypidesa.

Medee to nieprzerwany ciąg działań aktorskich i instalacji układający się w poetycki obraz odrzucenia. Na dramaturgię muzyczną spektaklu składają się pieśni w języku arabskim, perskim, kurdyjskim wykonywane przez zaproszone do projektu śpiewaczki z Kairu, Teheranu i Stambułu. Ich głosy otoczone i skontrastowane zostały morzem łacińskich konfraterni.

Medee to nie tylko spektakl muzyczny – pojawia się w nim słowo, tekst Dimitrisa Dimitriadisa, poety greckiego, który napisał dla nas poemat/chorał I Anthropos.

Mówimy o Medei poza czasem, poza mitem. Mówimy o kwestii uniwersalnej, a równocześnie bardzo współczesnej – problemie migracji. O niemożności przekroczenia granicy, którą sami jesteśmy, którą tworzymy linią naszego ciała, przemieszczając się pomiędzy ziemią i morzem, pomiędzy kontynentami, pomiędzy ludźmi. Medea jest dla nas wielką figurą wygnaństwa. Stoi u bram Europy zanurzona w śmierci. Nie ona jednak zostaje odrzucona, lecz jej własna śmierć i możliwość pochowania w ziemi jej dzieci.

Medee to jednak nie teatr polityczny, lecz raczej intymne dotknięcie wewnętrznej granicy doświadczania bycia odrzuconym.

Spektakl Simony Sali i Jarosława Freta
dramaturgia muzyczna - Jarosław Fret
Wykonanie - Simona Sala
Śpiew: Fatma Emara, Marjan Vahdat, Selda Őztűrk
Chór: Aleksandra Kotecka, Tomasz Wierzbowski, Orest Sharak, Davit Baroyan, Jarosław Fret
Tekst - Dimitris Dimitriadis
Współpraca artystyczna - Luca Poncetta

Więcej informacji o biletach i terminach można znaleźć tutaj.

 

Projekcja filmu Akropolis w teatrze Bouffes du Nord

14 grudnia

{piątek}
godzina 17:30
37 (bis), boulevard de la Chapelle,
75010 Paris
Wstęp wolny

Projekcja filmu Akropolis w Teatrze Bouffes Du Nord ze wstępem Georgesa Banu i Jarosława Freta.
Telewizyjnemu nagraniu spektaklu towarzyszy komentarz Petera Brooka.
Projekcja dedykowana jest Ludwikowi Flaszenowi.

Więcej szczegółów można znaleźć tutaj.