Warsztaty

Cztery centra

Prowadzenie: 
Jarosław Fret

Sesje warsztatowe poświęcone kompleksowej, praktycznej analizie dramaturgii aktora. Wychodząc z założenia, że zmiana (coś, co naruszyło istniejącą, utrwaloną sytuację) jest podstawowym elementem tworzącym każdy dramat, skupimy się na zadaniu uczynienia jej czytelną w procesie tworzenia i realizacji linii działań aktorskich. W jaki sposób ciąg nieprzerwanych działań można poddać strukturyzacji, odkrywając ich mikrodramatyczną potencję? W jaki sposób tworzyć/operować ciałem/tekstem, nie posiadając „wspólnego języka”? W czasie pracy przedstawimy dwie koherentne idee: „pola organicznego” i „pola dramatycznego”, które przeplątają się wzajemnie i zrastają w pracy aktora.

Narzędziami opisu i praktyki budowania i operowania ciałem/tekstem jest koncepcja „czterech centrów”, postrzeganych w ciele jako pola redystrybucji energii:

  •     miednica/krzyż
  •     klatka piersiowa/barki
  •     centrum pneumatyczne – oddech
  •     kontakt/percepcja, pozostających ze sobą w nierozerwalnym dramatycznym związku
Cztery centra

Pole gry – scena walki

Prowadzenie: 
Przemysław Błaszczak

Praktyka, zawierająca elementy aikido, koncentruje się na trzech podstawowych aspektach treningu: indywidualnym, partnerskim oraz grupowym. Poprzez pracę z technikami wywodzącymi się ze sztuk walki można dokonać praktycznej redefinicji siebie wobec własnego ciała, partnera oraz sytuacji grupowej.

Trening indywidualny: próba rozpoznania siebie za pomocą internal martial arts. Punktem wyjścia jest mierzenie się ze sobą i swoimi ograniczeniami – zarówno fizycznymi, jak i tymi o charakterze psychologicznym/mentalnym. Na trening indywidualny składać się będzie nauka padów, przewrotów i innych sposobów przemieszczania się właściwych dla aikido.

Trening z partnerem: partner, który jest przeciwnikiem. Sytuacja, która dominuje w podejściu do partnera w klasycznym treningu teatralnym, opiera się na poczuciu zaufania i bezpieczeństwa. Aikido pozwala na kontakt z partnerem, który z jednej strony budzi w nas ostrożność, a jednocześnie „użycza” siebie, swego ciała, byśmy mogli dokonywać postępów i odkryć. Partner jako przyjaciel i przeciwnik. Tori i uke. W relacji z partnerem postępuje się w aikido zawsze według określonego – znanego obu stronom – scenariusza, więc aby fizycznie sprowokować sytuację konfliktu potrzebne jest coś, co burzy tę „bezpieczną układankę”.

Trening grupowy: grupa to wielość impulsów i bardzo dynamicznie zmieniająca się sytuacja, co pociąga za sobą konieczność dysponowania baczną uwagą i doskonałą relacją do przestrzeni. Za sprawą ćwiczeń i zabaw grupowych można przywołać obraz „pola walki”, na którym działa się z największą intensywnością na wszystkich poziomach jednocześnie, tj. na poziomie zaangażowania indywidualnego i w relacji z partnerem oraz doskonałej orientacji w grupie i przestrzeni. W czasie sesji wykorzystywane będą zarówno elementy treningu fizycznego, jak i pracy z bronią, taką jak: jō (kij-włócznia), bokken (drewniany miecz japoński) oraz tantō (drewniany nóż).

Pole gry – scena walki

Sztuka znikania

Prowadzenie: 
Aleksandra Kotecka i Tomasz Wierzbowski

Sesje bazują na trzygłosowej polifonii, opierając się na podstawowych skalach muzycznych religijnej i ludowej muzyki gruzińskiej i wykorzystując podstawowe formuły muzyczne. Starannie dobrany zestaw ćwiczeń, wypracowany dzięki ponaddziesięcioletniemu doświadczeniu dydaktycznemu prowadzących pozwoli wykształcić „zmysł polifonii”. Praca nad stabilnym oddechem i emisją głosu, teksturami oraz nad uważnym słuchaniem podczas śpiewania – aby wsłuchać się nie tylko w każdy ze śpiewanych jednocześnie trzech głosów, ale także w całość pionowego aspektu wykonywanej muzyki – pozwoli stworzyć taką jakość dźwięku, gdzie każdy indywidualny głos znika w harmonii brzmiącej w danym momencie, a wyodrębnienie go słuchem jest niemal niemożliwe. Muzyka polifoniczna w takim ujęciu jest narzędziem, za pomocą którego performer wyostrza swoją uwagę i wzmacnia jakość swej obecności.

Aleksandra Kotecka i Tomasz Wierzbowski  fot. Maciej Zakrzewski